Learning to fly
Het was Januari 2014. Ik zat inmiddels op mijn plek achterin in de staart van vlucht KLM 605 van Amsterdam naar San Francisco.

Ik was op weg naar de sales kick-off van mijn volgende start-up, en naast mij was nog één plaatsje vrij. Lekker, dacht ik, kan ik mooi mijn benen een beetje strekken tijdens de lange vlucht.
Helaas, op het allerlaatste moment kwam er een gigantische grote Amerikaan gehaast aanrennen. ‘How you’re doing’ vroeg hij, zonder het antwoord af te wachten, en wurmde zich snel in zijn stoel.
Mijn medepassagier had dezelfde muziek smaak als ik én hij had een dik boek bij zich waar hij gepassioneerd ongevraagd over vertelde.
Het boek beschreef wat snel groeiende bedrijven meemaken of wat je kunt doen om er één te worden. Die bedrijven groeien in fasen en die fasen zijn voorspelbaar / wetmatig. Die fasen worden gescheiden door obstakels. Die moet je oplossen. ‘Net als opgroeien van kinderen’ zeg ik altijd. Op een gegeven moment worden het pubers, en ik kan je vertellen, dan heb je met hele andere obstakels te maken 😉
Over dat boek heb ik het nog wel een keer (ik had er al eerder over geschreven), maar daar gaat hier even niet om. Het gaat om de machteloosheid als je niet weet wat je overkomt en met name wat je moet doen als je een snel groeiend bedrijf hebt of je wilt groeien.
Toen het mij bij hybris (verkocht aan SAP in 2013) in de jaren daarvoor overkwam, had ik ogenschijnlijk maar één manier om de extreme groei bij te benen: ‘nog harder werken’
En dat lukte me in het begin nog wel aardig, maar het houd fysiek en mentaal een keertje op.
Ik wist (achteraf) eigenlijk helemaal niet hoe ik dit moest aanpakken. Ik was alleen maar bezig om IN mijn bedrijf te werken (vooral Sales) en vooral niet AAN mijn bedrijf. Wist ik veel.
Mijn Pippi Langkous attitude en onervarenheid hielp ook niet mee. Ik kon al helemaal niet delegeren, ik vond in vele gevallen dat ik het beter wist en vond ook nog overal iets van. Totaal niet schaalbaar dus. En ik zat mezelf, team en bedrijf in de weg.
Dat brengt me terug naar die Amerikaan naast me. En onze gezamenlijke passie voor bepaalde muziek.
We hadden het over ‘Tom Petty & The Heartbreakers’ en zijn ‘song’ en de metaforische relatie met wat ik hierboven heb beschreven. Ik heb het over ‘Learning to Fly’.
Het liedje gaat over als je iets voor de eerste keer moet doen, maar je weet niet hoe, maar je toch moet; ‘Learning to fly, if you ain’t got wings. Coming down is the hardest thing’
Je kunt je vast nog wel jouw eerste spreekbeurt, of presentatie voor een grote groep herinneren. Of nog spannender, als je voor het eerst iemand uit wil vragen voor een eerste date, laat staan als je voor het eerst een bedrijf moet laten groeien.
Dus toen mijn jongste een paar jaar later aan mij vroeg: ‘Pap, wat voor werk doe je eigenlijk’, zei ik dan ook gevat: ‘Papa leert bedrijven vliegen’ ????
Testimonial
Ik heb inmiddels twee keer met Berend Bouwmeester samengewerkt en ik kan alleen maar zeggen: Berend is een sparringspartner 2.0. Hij is slim, doordacht en zijn energie werkt ontzettend aanstekelijk. Tijdens o.a. de lancering van zijn boek Learning to Fly – een inspirerend boek over het laten groeien van bedrijven en hoe je als ondernemer daarin meegroeit – mocht ik een rol spelen als dagvoorzitter. Berend weet de essentie te pakken en vertaalt complexe vraagstukken naar inzichten die écht blijven hangen. Later werkte we ook samen voor de lancering van het bedrijf VitsAll, een platform gericht op de thema’s beweging, wellbeing en voeding.
Wat mij raakt in onze samenwerking is hoe Berend niet alleen scherp denkt, maar ook ruimte geeft om samen te bouwen en te groeien. Berend stelt zich oprecht open en durft zich kwetsbaar op te stellen, waardoor er echte verbinding ontstaat. Ik gun iedereen een sparringspartner als Berend en hoop dat onze paden nog vaak blijven kruisen. Dankjewel voor alles Berend!